Orhangazi’de yaşanan son düzenleme fiyaskosu, kamu kaynaklarının nasıl hoyratça kullanıldığını bir kez daha gözler önüne serdi. Baki Bekar’ın sert sözlerle gündeme taşıdığı bu konu, yalnızca bir yol çalışması değil, aynı zamanda plansızlık, koordinasyonsuzluk ve yönetim zafiyetinin açık bir göstergesi.

Bursa Büyükşehir Belediyesi tarafından, Orhangazi’de eski terminalin bulunduğu alanda başlatılan yol çalışması ilk etapta 4 şeritli olarak düzenlendi. Fabrikalara taşınan işçiler için servis durakları oluşturuldu. Ancak bu düzenleme daha iki hafta geçmeden değiştirildi. Yolun bir şeridi iptal edildi, duraklar karşı kaldırıma alındı.

Bu noktada bile ciddi bir plansızlık göze çarparken, süreç bununla da sınırlı kalmadı. Bir hafta sonra duraklar yeniden yer değiştirdi. Ardından geçen iki hafta içinde duraklar tamamen kaldırıldı ve yol tek şeride düşürüldü.

Bu tablo, sıradan bir revizyon değil; adeta “deneme-yanılma” yöntemiyle yapılan bir belediyecilik anlayışının ürünüdür.

Baki Bekar’ın sert ifadeleri de tam olarak bu noktaya işaret ediyor:
Bu yapılanlar teknik bir zorunluluktan mı kaynaklanıyor, yoksa işi bilmeyen kadroların elinde savrulan bir kamu yönetimi mi söz konusu?

Sorulması gereken çok net sorular var:

• Madem yol tek şeride düşürülecekti, neden baştan 4 şerit yapıldı?
• Durakların yeri neden defalarca değiştirildi?
• Bu değişikliklerin maliyeti ne kadar?
• Bu masrafların hesabını kim verecek?

Her değişiklik; işçilik, malzeme, zaman ve trafik açısından ayrı bir maliyet demektir. Yani doğrudan milletin cebinden çıkan para demektir.

Mustafa Bozbey yönetimindeki belediyeye yöneltilen eleştiriler de bu noktada yoğunlaşıyor. Çünkü mesele yalnızca bir yol değil; kamu kaynaklarının etkin ve doğru kullanılıp kullanılmadığı meselesidir.

Orhangazi halkı bugün haklı olarak şunu soruyor:
“Bu kadar kısa sürede bu kadar çok değişiklik yapılmasının mantıklı bir açıklaması var mı, yoksa bu tamamen yönetim beceriksizliği mi?”

Bu tür uygulamalar, yerel yönetimlere olan güveni ciddi şekilde zedeliyor. Vatandaş, ödediği vergilerin hizmete dönüşmesini beklerken, ortaya çıkan tablo tam tersine bir savurganlık görüntüsü veriyor.

Sonuç olarak Orhangazi’de yaşanan bu süreç, sadece yerel bir düzenleme hatası değil; aynı zamanda hesap verilebilirlik, şeffaflık ve liyakat tartışmalarını yeniden alevlendiren bir örnek haline gelmiş durumda.

Kamuoyu şimdi net bir açıklama bekliyor:
Bu hataların sorumlusu kim ve bu israfın bedeli nasıl telafi edilecek?