Kurban Bayramı’nda kesilen büyük baş hayvan etlerini en verimli şekilde değerlendirmek için parçaların özelliklerini bilmek önemlidir. Hangi bölümün hangi pişirme yöntemine daha uygun olduğunu bilerek yemeklerinizin lezzetini artırabilirsiniz.

Aşağıda dananın bölümlerini, et yapısını ve en uygun kullanım alanlarını özgün biçimde derledik. Öne çıkan kısımları vurguluyor ve pratiktir diye belirtiyoruz.

Dananın Başlıca Bölümleri ve Kullanımları

Tranç: Arka buttan alınan, az yağlı ve iri lifli ettir. Şinitzel, rosto ve biftek için idealdir.

Nuar: But iç kısmının sert ama yağsız bölümüdür. Haşlama, fırın ve rosto yemeklerinde iyi sonuç verir.

İncik: Diz altından çıkar; kemikli ve jelatinli yapısı sayesinde osso buco, haşlama ve et suyu hazırlamada tercih edilir.

Kaburga: Yağlı ve kemikli olmasıyla mangal, fırın ve ağır ateş yemeklerine yoğun lezzet katar.

Gerdan: Boyun bölgesinden elde edilir; uzun süre pişirilen yemeklerde zengin tat verir. Kıyma, haşlama, tas kebabı ve tencerede pişen yemekler için uygundur.

Antrikot: Göğüs-sırt birleşiminden alınan kemikli kısım; yağ oranı sayesinde ızgara, biftek ve çöp şiş için mükemmeldir.

Kontrfile: Arka sırt kısmından çıkan orta yağlı, yumuşak ettir. Biftek, ızgara ve tava yemekleri için sıkça kullanılır.

Bonfile: En yumuşak ve değerli parçalardan biridir; sinirsiz yapısı ile madalyon, ızgara ve tavada hızlı pişirme için uygundur.

Sokum: Kuyruk üstü bölgesinde yer alır; lifli yapısı sayesinde kebap, rosto ve tencere yemeklerine lezzet katar.

Pençeta: Karın boşluğundan alınan yağlı parçadır. Kıyma, et suyu, gulaş, sarma ve uzun pişen yemeklerde değerlendirilebilir.

Yumurta: Kalçaya doğru uzanan, şekliyle adlandırılan bu parça; kavurma, sote ve kızartma gibi hızlı pişirme yöntemlerine uygundur.

Döş: Göğüsten çıkan lifli, yağlı ettir. Kıyma, kuşbaşı, haşlama ve yahni için elverişlidir.

Kürek: Hayvanın sık hareket eden kısmıdır; orta sertlikteki ete sahiptir ve kuşbaşı, tencere yemekleri ve yahni için uygun bulunur.