Zeynep Naz 16 yaşındaydı…

Bir akşam evine dönüyordu. Önündeki ışıkta yaşanan bir anlık dalgınlık, onu geri dönüşü olmayan bir yolculuğa çıkardı.

Sonrasında 10 gün yoğun bakım…

Bir anne, hastane koridorunda umutla bekledi.

Kızını sapasağlam evden gönderen anne, yoğun bakımda onu gördüğünde “Yavrumun bütün kemiklerini kırmışlar” diyecek kadar ağır bir tabloyla karşılaştı.

Ve Zeynep Naz, 10 gün sonra hayata veda etti.

Hayali polis olmaktı.

İnsanları korumak, adaleti sağlamak istiyordu.

Ama bugün annesi kızının hayalini değil, mezarını ziyaret ediyor.

—

İnsanın asıl canını yakan ise hikâyenin bundan sonrasıdır.

Bir tarafta 16 yaşındaki evladını toprağa veren bir anne…

Diğer tarafta, kamuoyuna yansıyan bilgilere göre kazada zarar gören araç için aileye açılan hasar davası.

Şimdi soruyorum:

Bir annenin kaybettiği evladının karşısına, bir arabanın hasar bedeli nasıl konur?

Kaporta yapılır.

Tampon değişir.

Far yenilenir.

Ama…

Bir evlat geri gelmez.

—

O yüzden bu yazıyı sadece Zeynep Naz için yazmıyorum.

Direksiyon başına geçen herkes için yazıyorum.

Bir yere yetişirken gaza biraz fazla basmadan önce…

Yaya geçidine yaklaşırken…

“Bir şey olmaz” demeden önce…

Bir anne düşünün.

Çocuğunu sabah evden uğurlayan ve akşam kapıda bekleyen bir anne…

Çünkü sizin için birkaç saniye olan şey, başka bir ailenin *ömür boyu sürecek acısı* olabilir.

Yavaşlayın.

Varsın beş dakika geç kalın.

*Çünkü eve geç gitmekten daha kötüsü, birinin eve hiç dönememesidir.*

Zeynep Naz geri gelmeyecek.

Ama belki siz ayağınızı gazdan çekerseniz…

*Başka bir Zeynep eve dönecek.*