Bazı dosyalar vardır…

Onları okurken gazeteci olamazsınız.

Tarafsız kalamazsınız.

Sadece insan olursunuz.

Bugün size 19 yaşındaki İbrahim Yaşar’dan bahsedeceğim.

Aslında “bahsedeceğim” demek bile zor.

Çünkü İbrahim artık aramızda değil.

Bir mezar taşına dönüşen bir hayattan söz ediyoruz.

İbrahim kendi halinde bir gençti.

Ailesinin göz bebeğiydi.

Sevmeyi bilen, sarılmayı seven, çocukları görünce yüzü gülen, hayvanlara el uzatan, kalbi kötülük tanımamış bir evlattı.

Öyle insanlar vardır ki onları birkaç cümleyle anlatamazsınız.

İbrahim de öyleydi.

Onu anlamak için onunla yaşamak gerekirdi.

Hayatında hiç çalışmak zorunda kalmamıştı.

Çünkü ailesi ona yokluğu hissettirmemişti.

Ama askere gitmeden önce kendi harçlığını çıkarmak istedi.

Babası “İhtiyacın yok oğlum” dedi.

Fakat İbrahim ısrar etti.

Gençliğin verdiği heyecanla, kendi ayaklarının üzerinde durmak istedi.

Ve çalışmak için Hatay’a gitti.

İlk günler her şey normaldi.

Ailesiyle konuşuyor, işini sevdiğini söylüyordu.

Yerinin rahat olduğunu anlatıyordu.

Kim bilebilirdi ki o telefon görüşmelerinin son hatıralar olacağını…

Takvimler 8 Mart 2025’i gösterdiğinde, sabaha karşı bir konteynerin içinde uyuyan 19 yaşındaki bir genç vardı.

Ve birkaç saat sonra o gençten geriye yalnızca küller kalacaktı.

İddialara göre iki kişi, yanlarında getirdikleri benzinle İbrahim’in bulunduğu konteynere geldi.

Sonrası ise tarif edilmesi bile zor bir vahşet…

Ateş yükseldi.

Kapılar kapandı.

Çığlıklar sustu.

Ve bir annenin dünyası yandı.

Bir babanın nefesi kesildi.

Bir ailenin geleceği kül oldu.

Bugün burada durup bir rakam söyleyeceğim.

Sadece bir rakam.

Ama emin olun hiçbir rakam bu kadar ağır gelmemiştir.

İbrahim evinden 74 kilo olarak çıktı.

Ailesi evladını toprağa vermek için teslim aldığında geriye sadece 4 kilo kalmıştı.

Evet…

74 kiloluk bir evlattan geriye 4 kilo…

Bir insan bunu yazarken bile elleri titriyor.

Bir anne bunu nasıl taşısın?

Bir baba bu yükün altında nasıl ezilmesin?

Bir evladın bedeni o kadar yanmıştı ki yıkanamadı bile.

Annesi son kez oğlunun saçını okşayamadı.

Babası son kez yüzüne bakamadı.

Çünkü geriye bakılacak bir yüz bırakılmamıştı.

Ve bütün bunlardan sonra aile bir başka acıyla daha karşılaştı.

Evlatlarını toprağa verdiler.

Acılarıyla baş başa kaldılar.

Ama adalet kapısı da hemen açılmadı.

İbrahim’in yaşamdan koparıldığı o korkunç günün ardından tam 11 ay boyunca iddianame hazırlanmadı.

Bir anne her sabah aynı acıyla uyandı.

Bir baba her gece aynı soruyla başını yastığa koydu:

“Oğlumun hesabı ne zaman sorulacak?”

Bugün ise İbrahim’in hayattan koparılışının üzerinden 15 aydan fazla zaman geçti.

Takvim yaprakları değişti.

Mevsimler geçti.

Fakat Yaşar ailesinin evindeki takvim hâlâ 8 Mart 2025’te kaldı.

Çünkü bazı acıların tarihi ilerlemez.

Bazı evlerde saatler durur.

Ve bazı anne babalar için hayat, evlatlarının son nefes aldığı günde donar kalır.

Şimdi dava devam ediyor.

Sanıklar yaşananların kaza olduğunu, şaka yapmak isterken olayın meydana geldiğini söylüyor.

Kararı verecek olan elbette mahkemedir.

Ancak vicdanlarda cevabı beklenen bir soru hâlâ duruyor:

Bir annenin kucağından 74 kilo olarak çıkan evlat, nasıl olur da ailesine yalnızca 4 kilo olarak döner?

8 Temmuz’da Hatay 4. Ağır Ceza Mahkemesi’nde yeni bir duruşma görülecek.

O salonda sadece bir dava görülmeyecek.

Bir annenin gözyaşı, bir babanın feryadı ve 19 yaşında yarım bırakılmış bir hayat da o salonda olacak.

Çünkü bazı dosyalar yalnızca hukuk meselesi değildir.

Bazı dosyalar vicdan meselesidir.

Bazı dosyalar insanlığın sınavıdır.

Ve İbrahim Yaşar dosyası tam da böyle bir dosyadır.

Bir annenin kucağından 74 kilo olarak çıkan evlat, ailesine yalnızca 4 kilo olarak döndü.

Bu cümle bir rakam değildir.

Bu cümle bir annenin ömrüdür.

Bu cümle bir babanın hiç kapanmayacak yarasıdır.

Bu cümle adalet bekleyen bir ailenin sessiz çığlığıdır.

8 Temmuz’da yalnızca bir duruşma yapılmayacak.

O gün, yarım bırakılmış bir hayatın hesabı sorulacak.

Ve vicdan sahibi herkes aynı sorunun cevabını bekleyecek:

74 kiloluk bir evlattan geriye 4 kilo kalmasına sebep olanlar, hak ettikleri cezayı alacak mı?