Bir ömür kalem taşıyan gazetecinin mesleğine sitemi ve topluma çağrısı
Bazı meslekler vardır, yalnızca para kazanmak için yapılmaz. İnsan o mesleğe ömrünü verir, yüreğini koyar, bazen uykusundan, bazen cebinden, bazen de kendi huzurundan fedakârlık eder. Gazetecilik de bunlardan biridir.
Ben gazeteciliğe 17 yaşında, 1977 yıllarında başladım. Siirt’in Kurtalan ilçesinde, gazeteciliğin bugünkü imkânlardan çok uzak olduğu yıllarda mesleğe ilk adımımı attım. Ne elimizde bugünkü gibi teknolojik imkânlar vardı ne de haberin peşinden koşmayı kolaylaştıran araçlar…
Siyah lastik ayakkabılarımı giyer, fotoğraf makinemi boynuma asar, kilometrelerce yürüyerek köylere giderdim. Köylünün derdini dinler, ihtiyaçlarını öğrenir, sesini duyurmak için haber yapardım. Çünkü o günlerde gazetecilik, yalnızca bir olayı yazmak değil, sesi duyulmayanın sesi olabilmekti.
Peki, bugün ne değişti?
Eskiden sabah kahvaltısında gazete okunurdu. İnsanlar birkaç gazetenin manşetlerine bakar, dikkatlerini çeken haberleri okur, ülkenin gündemini takip ederdi. Gazete yalnızca kâğıttan ibaret değildi; güvenin, araştırmanın, emeğin ve kamuoyunu bilgilendirme sorumluluğunun bir simgesiydi.
Bugün teknoloji gelişti, haberler saniyeler içinde dünyanın bir ucundan diğer ucuna ulaşıyor. Fakat insanın içini acıtan bir gerçek de var: Bilgiye ulaşmak kolaylaşırken doğru bilgiye güvenmek kimi zaman zorlaştı.
Elbette bütün gazetecileri aynı kefeye koymak haksızlık olur. Mesleğini dürüstlükle yapan, hiçbir çıkar karşılığında kalemini eğmeyen, vatandaşın hakkını ve kamu yararını gözeten gazeteciler hâlâ var. Ancak mesleğin itibarını zedeleyen uygulamaları görmezden gelmek de gazeteciliğe yapılacak en büyük haksızlıklardan biridir.
Gazetecilik; birilerinin gözüne girmek, makam sahiplerine yakın görünmek veya çıkar sağlamak için yapılırsa toplumun gözündeki güvenini kaybeder.
Gazeteci, yanlış gördüğünü sorabilmeli; doğru bulduğunu belgeyle savunabilmelidir. Bir haberin değeri, kimi övdüğüyle değil, ne kadar doğru, araştırılmış ve kamu yararına olduğuyla ölçülmelidir.
YEREL BASIN YAŞAMAZSA VATANDAŞIN SESİ NASIL DUYULACAK?
Gazetecilik yalnızca büyük şehirlerde, büyük televizyon kanallarında yapılmıyor. Anadolu’nun en ücra köşesinde, bazen bir köy yolunda, bazen bir hastane koridorunda, bazen de derdini anlatacak kimse bulamayan bir vatandaşın yanında da gazetecilik yapılıyor.
Yerel basın, bir ilçenin hafızasıdır. Köylünün talebini, esnafın sorununu, gençlerin beklentisini, vatandaşın sesini kamuoyuna taşır. Yapılan hizmetleri duyurur, eksiklikleri gündeme getirir ve toplumla yöneticiler arasında önemli bir iletişim köprüsü kurar.
Ancak bugün yerel basının karşı karşıya olduğu ekonomik zorlukları görmezden gelemeyiz.
Bir gazetenin yayınını sürdürebilmesi için yalnızca haber yapmak yetmez. Personel gideri, baskı ve dağıtım masrafları, teknik altyapı ve diğer işletme giderleri vardır. Dijital yayıncılıkta da haber üretmek, sahaya çıkmak, araştırma yapmak ve doğru bilgiye ulaşmak emek ve kaynak gerektirir.
Peki, ekonomik zorluklarla mücadele eden yerel basın nasıl ayakta kalacak? Gazetecinin emeği nasıl korunacak? Dürüst habercilik yapan yayın kuruluşları, yayın hayatlarını sürdürebilmek için hangi imkânlara sahip olacak?
İşte tam bu noktada toplumun bütün kesimlerine düşen sorumluluklar var.
İŞ İNSANLARINA, ESNAFA VE KAMUOYUNA ÇAĞRIMDIR
Buradan iş insanlarımıza, esnafımıza, ekonomik imkânları bulunan kuruluşlarımıza ve yerel basının yaşamasını isteyen bütün vatandaşlarımıza sesleniyorum.
Kalemini satmayan, haberini araştırarak yapan, doğruluktan ayrılmamaya çalışan ve vatandaşın sesi olmayı kendisine görev bilen gazeteciler yalnız bırakılmamalıdır.
#boruturkcom #Gazetecilik #YerelBasın
