Bize sürekli aynı cümle söyleniyor: “Gerçekçi olun.”

Peki ya gerçek dediğimiz şey, bir zamanlar birilerinin hayali değil miydi?

18 yaşındayım. Üniversite okuyorum. Önümde uzun bir yol, öğrenmem gereken sayısız şey var. Belki henüz çok deneyimli değilim ama şunu biliyorum: Hayalleri küçümseyen insanlar, çoğu zaman kendi cesaretlerini çoktan kaybetmiş olanlardır.

Bugünün gençleri yalnızca sınavlarla mücadele etmiyor. Ekonomik belirsizlikler, gelecek kaygısı, iş bulma endişesi ve sürekli değişen bir dünya… Bunların arasında ayakta kalmaya çalışıyoruz. Buna rağmen üretmeye, öğrenmeye ve kendimizi geliştirmeye devam ediyoruz.

Bence başarı, sadece iyi bir maaş ya da gösterişli bir makam değildir. Başarı; her sabah yeni bir şey öğrenmeye istek duymak, düştüğünde yeniden ayağa kalkmak ve karakterinden ödün vermeden ilerleyebilmektir.

Üniversite bana yalnızca dersleri öğretmiyor. Farklı düşünceleri dinlemeyi, sorgulamayı, araştırmayı ve her fikrin arkasındaki nedeni anlamayı da öğretiyor. Çünkü bilgi, ezberden değil; meraktan doğar.

Hayallerim var. Büyük hayaller… Belki hepsi yarın gerçekleşmeyecek ama her gün attığım küçük adımların beni onlara yaklaştıracağına inanıyorum. Hiçbir başarı bir gecede gelmiyor; emek, sabır ve kararlılık istiyor.

Biz gençler, geleceğin sadece izleyicisi olmak istemiyoruz. Onu inşa etmek istiyoruz. Daha adil, daha üretken, daha umutlu bir ülke için fikir üretmekten, çalışmaktan ve sorumluluk almaktan çekinmiyoruz.

Bir gün dönüp bugüne baktığımda, “İyi ki vazgeçmemişim.” diyebilmek istiyorum. Çünkü insanın en büyük pişmanlığı, denemek değil; hiç cesaret edememektir.

Ben, hayallerimin peşinden yürümeyi seçiyorum. Yol uzun olabilir ama inancım da en az hayallerim kadar büyük.